|

ปลายปี 1999 ผมได้ใช้กล้องดิจิตอล SLR ตัวแรกคือ Nikon D1 ในยุค
นั้นความละเอียด 2.7 ล้านพิกเซลถือว่าดีมากแล้ว
ข้อดีคือกล้องออกแบบได้แข็งแรงทนทานตามสไตล์กล้องโปรของนิคอน
ระบบการทำงานรวดเร็วดีมาก คุณภาพอยู่ในระดับที่ดีเยี่ยม
แต่ขนาดไฟล์ยังเล็กเกินไป ไม่เพียงพอกับการขยายภาพใหญ่
ผ่านมาเพียงปีเศษก็เปลี่ยนรุ่นมาเป็น D1x เพิ่มความละเอียดเป็น 5.4
ล้านพิกเซล คราวนี้เพียงพอกับงานสิ่งพิมพ์เต็มหน้า A4 ทาง
ด้านคุณภาพปรับปรุงให้ดีขึ้นมาก แต่การถ่ายภาพต่อเนื่องกลับช้ากว่า
D1 รุ่นเดิม บอดี้ก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลง
กาลเวลาผ่านไปอีกหลายปีจนถึงในวันนี้มีกล้อง D-SLR
ทั้งจากนิคอนและยี่ห้ออื่นๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง ส่วนใหญ่ความละเอียด
6 ล้านพิกเซล จนถึง 8 ล้านพิกเซล ส่วนกล้องโปรของ
แคนนอนก็พัฒนาความละเอียดขึ้นไปเป็น 8 ล้านพิกเซลและสูงสุด 16
ล้านพิกเซลในรุ่น EOS 1Ds Mark II หันมาดูนิคอนมีกล้อง D-SLR
ระดับโปรในบอดี้ใหม่ เปลี่ยนจากตระกูล D1 มาเป็น D2
กล้องตัวแรกมีความละเอียดลดลงเหลือ 4 ล้านพิกเซล คือ D2H
จุดเด่นคือเรื่องความรวดเร็วในการทำงานสามารถถ่ายภาพต่อเนื่องได้ 8
เฟรม/วินาที และคุณสมบัติอื่นๆ
ที่ตรงกับความต้องการของมืออาชีพมากมายหลายอย่าง
ทำให้มือโปรที่ไม่ต้องการไฟล์ใหญ่มากมายนัก เช่น นักข่าว
และช่างภาพอาชีพ หันมาใช้ D2H กันเป็นแถว
ส่วนผมซึ่งให้ความสำคัญกับขนาดไฟล์เนื่องจากจำเป็นต้องขยายภาพใหญ่
จึงยังคงใช้ D1x กับกล้องฟิล์ม F100 ควบคู่กันไป

กระทั่ง Nikon D2x เปิดตัวเมื่อ ปลายปี
2004 ที่ผ่านมา และขายจริงเมื่อเดือนมีนาคม นับจากวันที่ได้ D1x ในปี
2001 ผ่านมาร่วม 4 ปี จึงได้กล้องรุ่นใหม่มาใช้แทน
นับเป็นเวลาที่ยาวนานมากสำหรับยุคแห่งกล้องดิจิตอลดังเช่นทุกวันนี้
แต่ต้องยอมรับว่า D2x เป็นสุดยอดกล้องอีกรุ่นหนึ่ง
ที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมทั้งทางด้านความเร็วและคุณภาพที่ดีจนถึงระดับที่ผมไม่จำเป็นต้องใช้ฟิล์มอีกต่อไป
|